nad nim.

- Przepraszam Cię, szefie, ale mam taką drobną sprawę. - Wycieńczona twarz starca uśmiechnęła się lekko, poruszając zmarszczki, niczym fale na morzu.

- Słucham pana. - Odpowiedział Ronin, wiedząc o co będzie prosić starzec. Zawsze potrzebował tego samego, aby zapomnieć się w chwili upojenia.

- Czy usiąść obok Ciebie bym mógł? - Chłopak nieco zbity z tropu zmrużył lekko brwi, lecz skinął zaraz głową.

- Człowiek nie powinien siedzieć sam. - ciągnął starzec, siadając na ławce.

- Czasem musi. - Odpowiedział krótko i ostro jego rozmówca.

- Wie pan, młodzi mają tak, że są sami i za chwilę już są z kimś nowym. Z głupimi starcami, takimi jak ja, jest inaczej.

- To znaczy? - Ronin zmierzył go wzrokiem i zapytał

- Zostajemy sami już do końca. Chyba że... - chłopak popatrzył na niego pytająco.

- ...chyba, że mamy coś do picia. - dokończył żebrak, lekko niepewnym głosem. Ręka wsadzona do kieszeni sprawiła, że przysunął się nieco do niego i ukłonił, gdy kilka monet spadło w jego ręce.

- Jak pan się nazywa? - zapytał Ronin, chowając portfel do kieszeni wytartych spodni.

- Trevor. - odparł starzec

- Cóż, Trevorze, muszę Cię opuścić, czas na mnie. - rzekł Ronin

- Jak wszyscy... - odrzekł starzec - ...pochłonięci pracą. 

Chłopak uśmiechnął się ironicznie, przecierając twarz dłonią ze zmęczenia.

- Tak się złożyło, że akurat ją straciłem.

- Ale została jeszcze młodość! - Zawołał żebrak, kiwając do odchodzącego darczyńcy dłonią, w której ściskał monety.

Idąc pokiwał tylko głową. Słysząc mądrości pijaczyny, jakby uspokoił duszę. Wychodząc z parku wstąpił do sklepu, zerknął na kasy, kolejka jak zawsze. Lawirował między regałami, próbując sobie przypomnieć, co jeszcze ma w lodówce. Chleb pod pachą już był, mleko i coś do pieczywa, pomyślał. Pogrążony w analizowaniu swoich zapasów wszedł pomiędzy kolejne stoiska.

- Przepraszam, mógłby mi pan sięgnąć... - podniósł wzrok, cichy głos który wydobył się z drobnych ust kobiety, poraził jego nerwy, wywołując lekki dreszcz.

- Tak, oczywiście. - odpowiedział bez zastanowienia, podając jej czekoladę. Popatrzył na nią: była niska, włosy do ramion o kasztanowym kolorze okalały jej bladą twarz. Ronin popatrzył w jej oczy, swoimi zmęczonymi.

- Proszę... 

- Dziękuję. - Odeszła, zostawiając go samego. Ruszył bez namysłu przed siebie, po chwili myślami wrócił do swojej pracy.

Wybierając jaki ser kupić przypomniał sobie, że tak naprawdę nie chciał tam pracować. Wszystko przez to, że został sam. Musiał się zaopiekować sam sobą, ale idąc do kasy przestał uważać, żeby to było ważne. W kolejce stanął, wyciągając zakupy. Poruszony słoik przetoczył się po taśmie, zatrzymując się na jego zakupach. Ronin chwycił go, a jego dłoń zderzyła się z palcami kobiety przed nim. Jego wzrok znów spotkał niebieskie oczy kasztanowej nieznajomej, które speszone uciekły spojrzeniem w dół.

- Tylko chleb i ser? - zapytała, jakby jej myśli wyrwały się językowi na wolność, spoglądając na jego zakupy.

- No tak... - Powiedział sam do siebie, zawracając w stronę regałów.

Sięgając po karton mleka, jego portfel wypadł z kieszeni. Podnosząc go Ronin zerknął do środka i wrócił do kolejki. Wydawało mu się, że minęła chwila, ale dziewczyna już pakowała swoje zakupy do reklamówki. Może to i dobrze, stwierdził w myślach. Przecież prawdziwa miłość zdarza się tylko raz w życiu. Kasowane towary zgrały się z biciem jego serca, gdy zagłębił się w swojej przeszłości. We wspomnieniach o niej i o tym, że już tylko wegetuje, odkąd zaczął pracę. Brakowało mu jej opieki jaką nad nim roztaczała i tego, że dzięki niej jego dusza była spokojna, niczym tafla jeziora wczesnym, mglistym rankiem. Stracił to wszystko w jednej chwili, ale czy musiał dalej być sam? Czy żebrak miał rację? Rzucając pieniądze na ladę wybiegł ze sklepu za dziewczyną, za nadzieją zmiany życia.

Szansa na lepsze życie wymykała mu się z każdą chwilą. Nie chciał zostać sam do końca życia. Z każdą kolejną chwilą czuł się, jakby pozostawiony samemu sobie. Nagły trzask przerwał jego myśli. Biodro zmiażdżył mu zderzak autobusu, zaś on upadł na ziemię, widząc w ostatnich chwilach przerażone niebieskie oczy kasztanowej dziewczyny, tak złudnie podobne do jego ukochanej, czekającej po drugiej stronie. Ronin uśmiechnął się na pożegnanie.